بنظرم یکی از ویژگی های یه دوست خوب اینه که وقتی یه حرفی از زندگیت رو بهش میگی دیگه نیازی نباشه که بهش گوشزد کنی که به کسی نگه و بین خودمون باشه
دوست ندارم زندگیم نقل محافل مردم باشه
هرچی سنم بیشتر بالا میره بیشتر روی سکرت بودن زندگیم و اتفاقاتش حساس میشم
+متاسفانه نگین دهن لق تشریف داره و همین باعث میشه کمتر بهش بگم و یا اصلا نگم.
هرچند که دوست معمولیه و صمیمیم نیست ولی این ویژگیش واسم آزاردهنده است.